Select your Top Menu from wp menus
Μπάσκετ σαν άλλοτε…

Μπάσκετ σαν άλλοτε…

Το μπάσκετ που μεγαλώσαμε για κάποιους είναι άλλης εποχής. Αρχαίας, προπολεμικής …ίσως, αλλά βγαλμένης από τον «πυρήνα» της ομορφότερης και της πιο αγνής εποχής όπως ήταν το ‘87! Όταν σε όλα τα ραδιόφωνα έπαιζε “the final countdown” και βλέπαμε τον Γκάλη και τα άλλα παιδιά να κάνουν… πλάκα στην τεράστια Γιουγκοσλαβία και στην υπερδύναμη Σοβιετική Ένωση. Η γενιά μου, έμαθε να σκάει τη μπάλα στα ανοιχτά, στα τσιμέντα και στα δήθεν πλαστικοποιημένα «παρκέ» με πρότυπα τον Γκάλη, τον Γιαννάκη, τον Ανδρίτσο, τον Γάσπαρη, τον Κορωνιό και τους Ίνγκραμ, Μπάρλοου, Φορντ, Γουίγκινς…

 

Κάποιοι ήταν πολύ αθλητικοί τύποι, κάποιοι άλλοι δε σου γέμιζαν καν το μάτι ότι ασχολούνται με το μπάσκετ, αλλά είχαν μυαλό που ξεχείλιζε από το κεφάλι τους. Ένα μπάσκετ που παιζόταν πρώτα από όλα εγκεφαλικά και μετά έπαιρνε σειρά η ικανότητα! Όσοι, φυσικά, συνδύαζαν και τα δύο, τότε απλά ήταν οι κορυφαίοι όλων… Μεταξύ αυτών ήταν οι δικοί μας Γκάλης, Γιαννάκης, ο αείμνηστος και αγαπημένος Ντράζεν Πέτροβιτς, ο «φίλος» του Βλάντε Ντίβατς, οι «αρκούδες» Άρβιντας Σαμπόνις και Σάσα Βολκόφ, ο Γάλλος «πελάτης» Ρισάρ Ντακουρί, το ισπανικό “killer” δίδυμο Σολοθάμπαλ και Σαν Επιφάνιο και άλλοι πολλοί που θα μπορούσα να γράφω ώρες για τον καθένα χωριστά.

 

Οι νέες γενιές δε γνώρισαν τέτοιους παίκτες, δε γνώρισαν καν τέτοιο μπάσκετ. Αν βάλεις έναν 20χρονο να δει αγώνα της δεκαετίας του ’80 ή του ’90 θα σου πει ότι είναι σχεδόν άλλο άθλημα. Πιθανόν να ξενερώσει… Στο σύγχρονο μπάσκετ πάνω από όλα είναι η δύναμη, η ικανότητα τα μπράτσα, τα πόδια, οι κοιλιακοί, ενώ το μυαλό έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Η μυική δύναμη έχει νικήσει κατά πολύ την εξυπνάδα και την πονηριά! Προπονητές και άνθρωποι του μπάσκετ δίνουν μεγαλύτερη σημασία στα σωματικά προσόντα και προσπαθούν να τα αξιοποιήσουν στο έπακρο, ώστε να «παράγουν» υπεραθλητές με υπερφυσικές δυνάμεις!!!

 

Είμαστε ευλογημένοι γενιά γιατί ζήσαμε το μπάσκετ σε σχεδόν όλες του τις παραλλαγές, σε όλες του τις μεταβάσης από τις καθαρά ατομικές ενέργειες ενός εναντίον όλων, πήγαμε στο ομαδικό όλοι εναντίον όλων… Παρόλα αυτά είτε το καλάθι έμπαινε από τον Γκάλη ή τον Τζόρνταν ή τον Πέτροβιτς, με ένα σουτ εκτός ισορροπίας με κρεμασμένους πάνω τους αμυντικούς υψηλών προδιαγραφών με τεράστια κορμιά και χέρια, είτε μπαίνει από τους Κάρι, Λεμπρόν ή τον δικός μας «Γιάννη» με «όπλο» την ταχύτητα, τη άρτια σωματοδομή, την ενέργεια και τα φυσικά χαρίσματα του καθενός… Το καλάθι θα είναι πάντα μαγικό και θα μας καθηλώνει στον καναπέ, στην κερκίδα ή οπουδήποτε αλλού δίνοντας μας… τροφή για συζήτηση την επόμενη μέρα στη δουλειά, στο γήπεδο, στον καφέ και φυσικά να προσπαθούμε να το κάνουμε στα γήπεδα που παίζουμε και τότε που ήμασταν παιδιά και τώρα που είμαστε μπαρμπάδες!!!

 

Γιάννης Μητροπαπάς

Σχετικές αναρτήσεις

X